Emiel is een stille jongen. Volwassenen vinden hem verlegen, maar dat is Emiel helemaal niet. Voor de buitenwereld is hij verlegen, maar aan de binnenkant zit hij vol fantasie. Emiel voelt zich een heldhaftige ridder, of een brutale kapitein van een enorm schip. Emiel houdt zich meestal heel rustig bezig met knutselen, tekenen of luisteren naar de geluiden om hem heen. Anderen vinden Emiel verlegen, of vragen of hij z'n tong verloren heeft. Volwassenen verkondigen dat hij ooit wel uit z'n schulp zal kruipen. Maar Emiel is gewoon een stille, introverte jongen.

Het is goed dat het thema van introvert zijn aan bod komt. Het verhaal zelf voelt vreemd aan. Een stil, introvert kind zal zich waarschijnlijk wel herkennen in Emiel. Maar het verhaal zelf spreekt niet echt tot de verbeelding. Het beschrijft gewoon hoe Emiel de dingen aanvoelt. Het is bedoeld voor de iets oudere kleuter. De illustraties zijn mooi en eenvoudig. Emiel is op de eerste pagina getekend met gekruiste benen, wat zijn introvert-zijn benadrukt. De witte achtergrond zorgt voor rust. Dat past volledig in het thema. Het is geen verhaal waar kinderen naar teruggrijpen, maar zorgt voor herkenning bij introverte kinderen.